Kameelrijder (Camel Rider)

Een dienstmeisje met witte handschoenen en een kraag met een leeuwenkop zit in dameszit op een groot beest in een schuur volgepropt met gekooide, langgesnavelde vogels, een trommel, een schop, vis op de vloer, een kind bij het raam. Het exotische rijdier bereden door de huisbediende is de wereld op zijn kop, de verkeerde wereld van oude Nederlandse prenten. De opeengehoopte verzameling om haar heen is eigenlijk een wunderkammer, het renaissancekabinet vol rariteiten dat de voorvader van het museum was, een kamer waar het exotische en het alledaagse werden opgestapeld om de hele wereld te weerspiegelen. Wiedijk maakt van dat kabinet een schepsel en laat het lopen, met vrijheid en gevangenschap, thuis en verre oorden zij aan zij, zonder enig commentaar behalve de geladen stilte van de verzameling.