Melk Meisje (Milkmaid)

Wiedijk neemt Vermeers Melkmeisje van omstreeks 1658, een van de meest geliefde beelden van stille deugd ooit geschilderd en nog altijd een sterattractie van het Rijksmuseum, en corrumpeert het in stilte. Dezelfde blauw-gele dienstmeid staat in hetzelfde Delftse licht, maar een gouden slak (een middeleeuws zinnebeeld van luiheid en wellust) kroont haar hoofd, een grijnzende mond staat op haar borst afgedrukt, en de uitgeschonken melk is wijn, pillen en poeder geworden. Een gloeiende spookhand van een varken met kap, het oude teken van vraatzucht, reikt naar haar toe in zegening of beschuldiging. Hij behoudt elk greintje van Vermeers stilte en vult die met ondeugd, en juist daarom bijt het: een heilige van huiselijke deugd betrapt op het moment zelf dat ze in haar tegendeel verandert.