De triptiekvorm opnieuw, maar leeggemaakt: drie verweerde groene luiken, gevlekt met bladschaduw, één roze ballon, een klein turkoois kannetje. Na zoveel volgepakte fantasieën voelt deze bijna abstracte stilte weloverwogen, dichter bij Whistlers idee van een schilderij als een rustige "harmonie" van tonen dan bij enig verhaal. De eenzame ballon, die telkens terugkerende breekbare bel, is de enige levende noot tegen de gesloten gevel. Het is Wiedijk die ons, en misschien zichzelf, eraan herinnert dat hij het oppervlak van oud hout en vallend licht net zozeer bemint als zijn fabels.