Zelfportret (Self-Portrait)

Losgemaakt van elke surreële wereld, een sober zelfportret in de trant van de oude meesters. Een jonge man met lang zilvergrijs haar en een fijne snor, een kransje bladeren om zijn voorhoofd, gehuld in een dieprode mantel tegen een bijna zwarte achtergrond. De pose is een bewuste echo van Albrecht Dürer, die zich in 1500 frontaal schilderde als een heilige icoon, en zo voor de kunstenaar de waardigheid opeiste die ooit voor heiligen en koningen was voorbehouden. Ontdaan van elk masker en elke menagerie is dit de maker die achter zijn eigen droomwerelden vandaan stapt om je blik te zoeken, en het enkele laurierblad is de enige grootspraak die hij zichzelf toestaat, de stille trots van een roeping.