DE SURREALISTISCHE WERELDEN

Samen gelezen delen de schilderijen een vocabulaire. Een paar motieven keren telkens terug, en zodra je ze opmerkt, gaat het werk open: apen verkleed als mensen (de oude singerie, de aap die de menselijke ijdelheid bespot), langgesnavelde maskers van carnaval en pestdokter, vogels in kooien, de stilleventaal van vergankelijkheid (klokken, luchtbellen, vlinders, schelpen), ruiters op het verkeerde dier, en muren vol gebeeldhouwde idolen die het tafereel als een bevroren menigte gadeslaan. Wat volgt, bekijkt elk schilderij door die lens — langer waar er meer te vinden is, korter waar het plezier vooral in het kijken zit — en probeert steeds ergens te landen in plaats van louter te beschrijven.